Vakantie
Renske Endel
23 augustus 2010 - De afgelopen weken waren er weer veel caravans op de snelwegen te zien. Dat deed me denken aan vroeger, toen wij iedere vakantie met het hele gezin naar Zuid-Frankrijk afreisden. Een overvolle auto met kano’s op het dak. Drie kinderen achterin en voor vier à vijf weken op pad. Reizen van camping naar camping. Voor even primitief leven. Geen school, niets moeten en lekker buiten leven. Slapen in de tent, wassen in de rivier, koken op een gaststelletje. Niks geen luxe. Lang opblijven bij het kampvuur, zingen en kijken naar de sterren. Kanoën, zwemmen, wandelen in de mooiste berggebieden, duiken van de rotsen, lezen in de hangmat... We genoten met volle teugen. Ik heb er geweldige herinneringen aan. En we hadden eigenlijk zo weinig nodig…
Thuiskomen was ook bijzonder. Kleine dingen die me voor vertrek niet eens opvielen, waardeerde ik nu ineens enorm. Een schoon toilet, een eigen douche, een kast vol kleren, een Hollandse boterham met pindakaas... Het was ineens allemaal niet meer zo vanzelfsprekend.
Gek dat het zo werkt. Dat je iets even moet missen voordat je het weer kunt waarderen. Ik heb daar van geleerd, dus af en toe zoek ik het nu zelf op. Een dag mijn telefoon bewust thuislaten, een keer op de bank slapen, geen muziek aan in de auto, af en toe een koude douche nemen… Gewoon, om op die manier even stil te staan bij wat ik heb en het te blijven waarderen.